کوچینگ (مربیگری)

کوچینگ نیز روشی از آموزش و توسعه است که در آن شخصی با دانش بالاتر، اقدام به آموزش شخصی دیگر می کند. مهمترین مفاهیم کوچینگ به شرح زیر است:

• موضوع کلی آموزشی مشخص است اما برنامه ی درسی و ساعات معین وجود ندارد.
• آموزش در حین کار انجام می دهد و آموزش‌دهنده دانش خود را با توجه به نیازهای شغلی انتقال می دهد.
• آموزش‌دهنده حالت مشاور و راهنما را دارد نه مجری و مدرس.
• زمانی آموزش به پایان می رسد که آموزش‌گیرنده بتواند وظایف خود را بدون نیاز به مشاور انجام دهد.
• آموزش‌دهنده حتما باید سابقه عملیاتی و اجرایی در آن حوزه داشته باشد تا اطلاعات کاربردی را انتقال داده و از مطالب تئوریک بی اهمیت پرهیز کند.
• مربیگری می تواند بصورت فردی یا گروهی انجام شود.
• کوچینگ تجاری، کوچینگ اجرایی، کوچینگ رهبری و… همه اشاره به همین موضوع دارند با اسامی مختلف.
• آموزش‌دهنده می تواند از داخل یا خارج سازمان انتخاب شود.
• تکنیکهای روان‌سنجی و روانشناسی سازمانی در کوچینگ موثر است که در بخش تحقیقات روان‌شناختی بیان شده است.
• صداقت، حمایت، مهارتهای ارتباطی و اعتبار اجتماعی از خصوصیات مربی است.
• رعایت اخلاق حرفه ای مانند آنچه که یک روانشناس لحاظ می کند برای مربی لازم است یعنی حفظ اسرار، حفظ حریم اخلاقی، وابسته نکردن سازمان به خود، و پرهیز از وابستگی عاطفی.

منابع کوچینگ (مربیگری)

بر اساس نظریات: پاسمور، رنتون، چاکراوارتی، ایوانز، استلتر، براک، کاکس، باچکیرووا، کلاترباک، روزینسکی، هاوول، همیلتون، نازو، بگول، بارکلی، مورفی، بلکمن، گری، استرن، وودز.